Η Αγία Σοφία και οι Θυγατέρες της, Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη

0
87

neakriti-news-image

«Ως ελαία κατάκαρπος ανεβλάστησας εν ταις αυλαίς του Κυρίου, Σοφία μάρτυς σεμνή και προσήγαγες Χριστώ καρπόν ηδύτατον τους της νηδύος σου βλαστούς, δι’ αγώνων ευαγών, Αγάπην τε και Ελπίδα συν τη θεόφρονι Πίστει· μεθ’ ων δυσώπει υπέρ πάντων ημών».

Στις 17 Σεπτεμβρίου γιορτάζουμε τη μνήμη της αγίας Σοφίας και των τριών θυγατέρων της, Πίστεως, Ελπίδας και Αγάπης, που μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.). Οι τρεις κόρες πήραν τα ονόματά τους από το χωρίο της Καινής Διαθήκης: «νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα, μείζων δε τούτων η αγάπη» (Α’ Κορινθίους, 13:13).

Η αγία Σοφία καταγόταν από μια μεγάλη πόλη της Ιταλίας. Γυναίκα ευσεβής, χήρεψε και εγκαταστάθηκε στη Ρώμη με τις τρεις κόρες της, τη δωδεκάχρονη Πίστη, την Ελπίδα, δέκα ετών, και την εννιάχρονη Αγάπη. Καθημερινά προέτρεπε τις κόρες της να μιμούνται τη ζωή της και να στολίζονται με αρετές. Έβαλε μέσα στις καρδιές τους το φόβο του Κυρίου και τη λαχτάρα της Βασιλείας των Ουρανών, προσέχοντας παράλληλα το όνομά τους να συμβαδίζει με τη ζωή τους.

Ο επιστάτης της πόλεως, Αντίοχος, είπε στον αυτοκράτορα Αδριανό για τη χριστιανική πίστη της Σοφίας και των τριών θυγατέρων της κι εκείνος έδωσε εντολή να τις οδηγήσουν στο δικαστήριο. Παρουσιάστηκαν μπροστά του με ιδιαίτερο θάρρος, έχοντας στην καρδιά τους τα λόγια του Κυρίου μας: «Μη φοβάστε αυτούς που φονεύουν το σώμα, αλλά δε μπορούν να βλάψουν την ψυχή».

Ο Αδριανός προσπάθησε με κολακείες να τις ξεγελάσει, για να αρνηθούν την πίστη τους. Η μητέρα τότε αποκρίθηκε: «Ονομάζομαι Σοφία, πατρίδα μου είναι η Ιταλία και οι γονείς μου ήταν από τους πρώτους άρχοντες της χώρας. Είμαι χριστιανή, δούλη του Αληθινού Θεού, στον οποίο αφιερώθηκα από τη γέννησή μου».

Ο αυτοκράτορας θαύμασε το θάρρος και τη σεμνότητά της. Στράφηκε στις κόρες της, αλλά, αντικρίζοντας την ίδια παρρησία, τις παρέδωσε στην αρχόντισσα Παλλαδία, να τις κατηχήσει στην ασέβεια, μέσα σε τρεις μέρες. Μάταια όμως. Έφεραν τότε μπροστά του την Πίστη και την παρακίνησε να θυσιάσει στην Αρτέμιδα. Η κόρη όμως αρνήθηκε να υπακούσει. «Ζω εμπνεόμενη από την πίστη μου στον Χριστό, που με αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για τη σωτηρία μου», αποκρίθηκε. Μετά από μαρτύρια και λίγο πριν ο δήμιος την αποκεφαλίσει, η μητέρα της τής είπε: «Αγαπημένο μου κορίτσι, πολλούς πόνους υπέφερα κατά τη γέννησή σου και πολύ κουράστηκα να φτάσεις σ’ αυτή την ηλικία. Τώρα όμως πληρώθηκαν οι κόποι μου με το παραπάνω, καθώς βλέπω να υπομένεις τα μαρτύρια για το Χριστό μας». Αμέσως εκείνη έσκυψε το κεφάλι και με χαρά δέχτηκε τον αποκεφαλισμό της.

Ήρθε έπειτα η σειρά της Ελπίδας. Όταν ερωτήθηκε αν αξίζει να περάσει μέσα από παρόμοια μαρτύρια, απάντησε χωρίς να διστάσει: «Ναι, διότι έχουμε στηρίξει τις ελπίδες μας στον ζωντανό Θεό, που είναι σωτήρ όλων των ανθρώπων και ιδιαίτερα των πιστών». Και είχε αμέσως το ίδιο τέλος με την αδελφή της.

Τέλος ο αυτοκράτορας διέταξε να φέρουν μπροστά του την Αγάπη. Νόμιζε πως εκείνη τουλάχιστον, σαν πιο μικρή και αδύνατη, θα την έπειθε να θυσιάσει στα είδωλα. «Μη σε ξεγελά η ηλικία μου», του είπε εκείνη. Και πρόσθεσε ότι η ύπαρξή της είναι στραμμένη «εις την αγάπην του Θεού και εις την υπομονήν του Χριστού». Βέβαια δεν άργησαν να αποκεφαλίσουν και αυτή.

Περήφανη για τις κόρες της η Σοφία, τις ενταφίασε με τιμές και παρέμεινε για τρεις μέρες στους τάφους τους, παρακαλώντας το Θεό να την πάρει κοντά του. Ο Θεός εισάκουσε την προσευχή της και η Σοφία παρέδωσε το πνεύμα της δίπλα στους τάφους των παιδιών της με τα λόγια: «Αγαπημένα μου παιδιά, δεχτείτε τη μητέρα σας εκεί όπου και εσείς αναπαύεστε…».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ