Ο Βίος και οι Αρετές του Οσίου Κυριάκου του Αναχωρητού

0
66

kyriakos

«Ἄστρον ἐκ Κορίνθου ἀναφανείς, ἐν τῇ Παλαιστίνῃ, διαλάμπεις ἀσκητικῶς, καὶ καταπυρσεύεις, Χριστοῦ τὴν Ἐκκλησίαν, Κυριακὲ θεόφρον, τοῖς σοῖς παλαίσμασι».

Σήμερα, 29 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη του οσίου Κυριακού του Αναχωρητού. Ο όσιος Κυριακός γεννήθηκε στην Κόρινθο το 448, όταν βασίλευε στην Κωνσταντινούπολη ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μικρός. Ο πατέρας του λεγόταν Ιωάννης και ήταν ιερέας, ενώ η μητέρα του λεγόταν Ευδοξία. Αμφότεροι πιστοί και ενάρετοι άνθρωποι, φρόντισαν να αναθρέψουν το παιδί τους με ευσέβεια, πίστη και φόβο Θεού. Ο Κυριακός από μικρό παιδί είχε δείξει σημάδια πνευματικής ωριμότητας. Στοχαζόταν συνεχώς το μυστήριο της Θείας Οικονομίας, την αγάπη του Θεού να σωθεί το ανθρώπινο γένος, χάρις στην ενανθρώπιση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ο τότε επίσκοπος Κορίνθου Πέτρος, που ήταν θείος του, τον χειροθέτησε αναγνώστη. Αλλά ο Κυριακός δεν έβρισκε ανάπαυση στην Κόρινθο, γι’ αυτό και σε ηλικία δεκαο­κτώ ετών έφυγε για τα Ιεροσόλυμα. Εκεί τότε υπήρχαν πολλά μοναστήρια και μεγάλοι ασκητές, κοντά στους οποίους επιθυμούσε να ζήσει, καθώς τον γοήτευε η ερημική ζωή.

Μετά τα Ιεροσόλυμα πήγε στη Λαύρα του Μεγάλου Ευθυμίου. Εκεί ο Μέγας Ευθύμιος τον έκανε μοναχό. Επειδή όμως υπήρχε η συνήθεια να μη δέχονται αγένειους νέους, λόγω σκανδαλισμού, ο Μέγας Ευθύμιος τον έστειλε στη Μονή του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη, όπου έγινε δεκτός και του ανατέθηκε το διακόνημα του μαγείρου. Εκεί ο Κυριακός διακονούσε με μεγάλη προθυμία τους αδελφούς και ασκούνταν ο ίδιος στην πίστη και στην αρετή. Νήστευε, αγρυπνούσε και προσεύχονταν ατέλειωτες ώρες. Τρέφονταν μόνο με λίγο άρτο και νερό, κάθε δύο ημέρες. Έτσι σε λίγο χρονικό διάστημα άρχισαν να διαφαίνονται οι αρετές του και η αγιότητά του. Ο ίδιος ο ηγούμενος άγιος Γεράσιμος και όλη η αδελφότητα τον εκτιμούσαν και τον αγαπούσαν. Όταν πέθανε ο Γεράσιμος, ο Κυριακός επέστρεψε στη Λαύρα του Ευθυμίου, όπου με ζήλο καλλιεργούσε τις αρετές του. Αργότερα πήγε στη Λαύρα του Σουκά, όπου σε ηλικία 40 χρονών χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ανέλαβε την επιστασία του Σκευοφυλακίου.

Χάρη στην πραότητά του, αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση από όλους. Σε ηλικία περίπου 70 ετών ο Κυριακός έφυγε κι από εκεί και με υπομονή γύρισε πολλά μοναστήρια και σκήτες, όπου έζησε με αυστηρότατη άσκηση. Στην αρχή αναχώρησε μαζί με έναν υποτακτικό του για την έρημο Νατουφά, στην οποία φύτρωναν μόνο πικρά σκυλοκρέμμυδα. Με την προσευχή του ο άγιος κατάφερε τα πικρά και ακατάλληλα χόρτα να γίνουν γλυκά! Μέσα στην ησυχία της ερήμου οι δύο άνδρες προσεύχονταν, αγρυπνούσαν, πολεμούσαν τον διάβολο κατά μέτωπον και απέκοπταν τα πάθη τους. Ο άγιος Κυριακός είχε καθαρθεί και έμοιαζε με τους αγγέλους. Είχε φτάσει σε σημείο αγιότητας να βγάζει δαιμόνια από κατεχόμενους. Λέγεται μάλιστα ότι θεράπευσε κάποιον δαιμονισμένο στη χώρα των Θεώνων.

Το θαύμα αυτό έγινε γνωστό στην ευρύτερη περιοχή. Πολλοί άρρωστοι, ιδίως δαιμονισμένοι, έτρεχαν να βρουν τη γιατρειά τους από τον άγιο ασκητή. Αυτό όμως τον ενοχλούσε, διότι τον απέκοπτε από τον πνευματικό του αγώνα. Έτσι, αναχώρησε πιο βαθιά, στην έρημο του Ρουβά, τρεφόμενος με ρίζες άγριων φυτών. Αλλά οι άρρωστοι έφταναν ως εκεί, για να βρουν θεραπεία, και ο άγιος ανταποκρινόταν στη λαχτάρα τους. Αλλά και πάλι ο άγιος θεώρησε την κατοικία του αυτή ακατάλληλη από την κοσμοσυρροή κι έτσι έφυγε για άλλη πιο μακρινή έρημο, τη Σουσακείμ, όπου έζησε επτά χρόνια ως επίγειος άγγελος.

Τον καιρό εκείνο έπεσε φοβερό θανατικό στην περιοχή. Οι μοναχοί της Λαύρας του Σουκά έτρεξαν στον άγιο, να τους σώσει από την πανώλη. Ο Κυριακός τους λυπήθηκε, γύρισε στη Λαύρα και με τις προσευχές του κατόρθωσε να διώξει την αρρώστια. Έμεινε στο κελί του αβά Χαρίτωνος πέντε χρόνια. Από εκεί αναγκάστηκε να πολεμήσει την αίρεση του ωριγενισμού, με επιτυχία.

Διένυε ήδη το ενενηκοστό ένατο έτος της ηλικίας του. Είχε επιθυμήσει να ζήσει και πάλι στην αγαπημένη του έρημο Σουσακείμ. Εκεί έζησε ακόμη λίγα έτη. Λίγο πριν από το τέλος της επί γης ζωής του πήγαν να τον επισκεφθούν κάποιοι μοναχοί από τη Λαύρα Σουκά και να πάρουν την ευλογία του. Τον βρήκαν να προσεύχεται χωρίς κούραση, παρά τα εκατόν οκτώ έτη του, με πλήρη σωματική ρώμη και πνευματική διαύγεια. Ο άγιος ασκητής, αφού τους ευχαρίστησε και τους ευλόγησε, κοιμήθηκε ειρηνικά το 556 και η αγία του ψυχή πέταξε στα ουράνια για να συναντήσει τον Κύριο, στον Οποίο είχε αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του.

Πέθανε σε ηλικία 107 χρονών, ως το τέλος το ίδιο ασκητικός και σωματικά γερός, και σε όλους έμεινε η ενθύμηση του ασκητή που έδειχνε «πραότητα πρὸς πάντας ἀνθρώπους».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ