Το Σωτήριο Μήνυμα μιας Απλής Ιστορίας

0
125

 

«Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ…»

Η παραβολή του σπορέως είναι μία από τις γνωστότερες παραβολές του Κυρίου. Μάλιστα είναι η μοναδική την οποία ο Κύριος ερμηνεύει αναλυτικά. Τη διασώζουν και οι τρεις συνοπτικοί λεγόμενοι ευαγγελιστές (Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς). Η Εκκλησία έχει τοποθετήσει να αναγιγνώσκεται η παραβολή αυτή τη δεύτερη Κυριακή του Οκτωβρίου από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο.

Τι μας λέει λοιπόν αυτή η παραβολή; Κάποτε βγήκε στο χωράφι του ένας γεωργός (σπορέας) για να σπείρει σιτάρι. Καθώς πετούσε τον σπόρο, ένα μικρό μέρος έπεσε κοντά στο δρόμο και καταπατήθηκε από τους διαβάτες ή τον έφαγαν τα πουλιά. Κι άλλοι σπόροι έπεσαν πάνω σε έδαφος πετρώδες, που δεν είχε οργωθεί καλά και, αφού φύτρωσαν λίγο, ύστερα ξεράθηκαν, γιατί οι ρίζες τους δεν βρήκαν λίγη υγρή και μαλακή γη. Κι ένα άλλο μέρος από τον σπόρο έπεσε σε γη καλή και μαλακή, όπου όμως είχε πέσει και σπόρος από άγρια χόρτα. Και φύτρωσε ο σπόρος και ψήλωσε, αλλά ψήλωσαν και τα αγριόχορτα και έπνιξαν τα βλαστάρια του σιταριού. Ο πιο πολύς σπόρος όμως έπεσε σε αφράτη και καλά οργωμένη γη και φύτρωσε και ψήλωσε και καρποφόρησε κι έδωσε καρπό εκατό φορές περισσότερο από τον αρχικό σπόρο.

Οι μαθητές, μόλις άκουσαν την παραβολή αυτή, παρακάλεσαν τον Κύριο να τους την εξηγήσει. Ας δούμε λοιπόν ποιο σωτήριο μήνυμα κρύβει αυτή η απλή ιστορία, όπως ο ίδιος ο Χριστός την εξήγησε στους μαθητές του: Ο σπόρος συμβολίζει το λόγο του Θεού. Το έδαφος κοντά στο δρόμο συμβολίζει εκείνους τους ανθρώπους που ακούνε απλώς και μόνο το λόγο, αλλά έπειτα αφήνουν τον διάβολο να έλθει μέσα τους και να αφαιρέσει το θείο λόγο από τις καρδιές τους. Το πετρώδες έδαφος συμβολίζει εκείνους οι οποίοι δέχονται με χαρά και ενθουσιασμό το θείο λόγο· δεν έχουν όμως βαθιές ρίζες και γι’ αυτό, όταν έλθει καιρός πειρασμού ή διωγμού, απομακρύνονται από την πίστη. Και η γη με τα αγκάθια δηλώνει εκείνους που άκουσαν το λόγο του Θεού και αρχίζουν με κάποια προθυμία να βαδίζουν στο δρόμο της πίστεως. Πνίγονται όμως από τις αγωνιώδεις φροντίδες για να αποκτήσουν πλούτη και από τις απολαύσεις της σαρκικής ζωής και έτσι δεν δίνουν καρπό. Υπάρχουν όμως και οι καρδιές που μοιάζουν με γη αγαθή και εύφορη. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που με καλοπροαίρετη καρδιά άκουσαν και κατανόησαν το θείο λόγο και τον κρατούν σφιχτά μέσα τους, και καρποφορούν τις αρετές δείχνοντας υπομονή στους πειρασμούς που συναντούν στην άσκηση της πνευματικής ζωής…

Αξίζει εν κατακλείδι να σταθούμε σε δύο σημεία. Ότι όπως ο πραγματικός σπορέας δεν ξεχωρίζει το χωράφι του, αλλά ρίχνει το σπόρο του παντού και χωρίς διάκριση, έτσι και ο Κύριος δεν ξεχωρίζει τους ακροατές Του σε πλούσιους και φτωχούς, σοφούς ή μη. Πόσο παρήγορο είναι αυτό… Και κάθε λόγος Του, καθώς εισέρχεται στην ψυχή μας, χύνει άπλετο φως στο σκοτάδι. Καθαρίζει κάθε ρύπο και αμαρτία και δημιουργεί μέσα μας νέα ζωή.

Παράλληλα είναι προφανές ότι σήμερα «κυριαρχούν» οι τρεις πρώτες κατηγορίες ανθρώπων. Οι περισσότεροι αδιαφορούν πνιγμένοι στα προβλήματα της καθημερινότητας, ενώ άλλοι επαναπαύονται πηγαίνοντας στην εκκλησία ή επιδιδόμενοι σε έναν θρησκευτικό τουρισμό. Αλλά δεν αρκεί μόνο αυτό. Αν η καρδιά μας μείνει ακαλλιέργητη, θα πετρώσει και θα γεμίσει αγκάθια. Πρέπει λοιπόν να μάθουμε να την καλλιεργούμε ακούγοντας και μελετώντας το λόγο του Κυρίου – «Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω». Γιατί μόνο έτσι θα παρηγορείται η ψυχή μας και δεν θα νιώθουμε πια απελπισμένοι, γιατί μόνο έτσι θα αλλάζει σιγά σιγά η ζωή μας προς το καλύτερο…

Αποτέλεσμα εικόνας για η παραβολη του σπορεως

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ