Η θεραπεία των δέκα λεπρών από τον Ιησού και η σημασία της ευγνωμοσύνης

0
387

Είναι πολύ γνωστό το περιστατικό της ιάσεως των δέκα λεπρών από τον Ιησού. Και η Εκκλησία μας αναφέρεται στη θαυματουργή θεραπεία τους για να μας διδάξει όχι μόνο ότι η αγάπη του Κυρίου και Σωτήρα μας είναι απεριόριστη, αλλά και ότι κάθε άνθρωπος που δέχεται την αγάπη του Χριστού πρέπει να τη δείχνει με την ευγνωμοσύνη και την ευχαριστία του.

Πιο συγκεκριμένα, ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει (κεφ. ιζ’, στίχοι 12-19):

«Και καθώς εισήρχετο (ο Ιησούς) εις ένα χωριό, τον απήντησαν δέκα λεπροί, οι οποίοι εστάθηκαν από μακριά, διότι ο μωσαϊκός νόμος διέτασσε να μην πλησιάζουν ποτέ οι λεπροί τους υγιείς. Και αυτοί εφώναξαν δυνατά και είπαν· “Ιησού διδάσκαλε, σπλαγχνίσου μας, ελέησέ μας, δος μας την υγείαν μας”. Και όταν τους είδεν ο Ιησούς τους είπε· “πηγαίνετε και δείξετε το σώμα σας στους ιερείς, δια να βεβαιώσουν αυτοί επισήμως την θεραπείαν σας”. Και καθώς επήγαιναν εκαθαρίσθησαν από την λέπραν. Ένας δε από αυτούς, όταν είδεν ότι εθεραπεύθη, επέστρεψε δοξάζων και ευχαριστών τον Θεόν με μεγάλην φωνήν. Και έπεσε με το πρόσωπον κατά γης κοντά εις τα πόδια του Ιησού, ευχαριστών αυτόν εκ βάθους ψυχής. Και αυτός ήτο Σαμαρείτης. Απεκρίθη δε ο Ιησούς και είπε· “δεν εκαθαρίσθησαν και οι δέκα; Οι άλλοι εννέα πού είναι; Δεν εθεώρησαν καθήκον των να επιστρέψουν και να δοξάσουν τον Θεόν, εκτός από αυτόν που δεν είναι Ιουδαίος, αλλά κατάγεται από άλλο γένος;” Και είπεν εις αυτόν· “σήκω και πήγαινε, η πίστις σου εκτός από την θεραπείαν του σώματος σου έχει δώσει και την σωτηρίαν της ψυχής σου”».

Οι δέκα λεπροί της παραβολής δέχτηκαν ανέλπιστα τη μέγιστη δωρεά, απαλλάχθηκαν από τη φοβερή και θανατηφόρα νόσο από την οποία έπασχαν και τους καθιστούσε απόβλητους της κοινωνίας, παντοτινά εξόριστους από τις πόλεις και τα χωριά τους. Ωστόσο, μόνο ένας ένιωσε ευγνωμοσύνη, ο αλλόθρησκος Σαμαρείτης. Μια ευγνωμοσύνη που υλοποιήθηκε με την επιστροφή του στον Χριστό και τη γονυκλινή ευχαριστία του.

Οι άλλοι εννέα, κυριευμένοι από συμφεροντολογικό και ατομιστικό πνεύμα, δεν εμφανίστηκαν ενώπιον του Ιησού ούτε για ένα απλό «ευχαριστώ». Επέδειξαν αχαριστία. Και, δυστυχώς, τέτοια αγνωμοσύνη δείχνουν οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα. Όταν κάποιος ευεργετείται, συχνά όχι μόνο δεν λέει «ευχαριστώ», αλλά ενδέχεται να γίνει και άσπονδος εχθρός του ανθρώπου που τον βοήθησε. Διακατέχεται από αισθήματα μειονεξίας και κατωτερότητας, γίνεται άδικος και αναιδής… Και τίποτα δεν είναι πιο περιφρονητέο και κατακριτέο από την αχαριστία και τον άνθρωπο που λησμονεί τους ευεργέτες του.

Πόσω μάλλον όταν εμείς οι άνθρωποι γινόμαστε αχάριστοι απέναντι στον Θεό, όταν μπροστά στην παραμικρή δυσκολία της ζωής λησμονούμε την άπειρη αγάπη Του, περιφρονούμε όλα όσα μας έχει απλόχερα προσφέρει, και γινόμαστε δύσθυμοι, απρόθυμοι, αδιάντροποι…

Αντιθέτως η αναγνώριση της ευεργεσίας και η ευγνωμοσύνη συγκαταλέγονται στις μεγαλύτερες ανθρώπινες αρετές. Και η ευγνωμοσύνη μας προς τον Θεό μας κάνει άξιους ακόμα μεγαλύτερων δωρεών εκ μέρους Του.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ