Ο ασκητικός βίος του αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω

0
242

Ο άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω υπήρξε μια μεγάλη ασκητική φυσιογνωμία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κατά πάντα εφάμιλλος των μεγάλων και θεοφόρων Πατέρων «των εν ασκήσει λαμψάντων».

Ο προστάτης και πολιούχος της Πιερίας γεννήθηκε λίγο πριν το 1500 στο ορεινό χωριό Σκλάταινα της Καρδίτσας, τη σημερινή Δρακότρυπα. Το όνομά του ήταν Δημήτριος και από παιδί επέδειξε ζήλο για την αγάπη του Χριστού και την ασκητική ζωή. Σε ηλικία 18 ετών μόνασε στα Μετέωρα λαμβάνοντας το όνομα Δανιήλ.

Τρία χρόνια αργότερα, αναζητώντας πιο απομονωμένο τόπο και επειδή δεν του έδιναν την ευκαιρία να αναχωρήσει, πήδηξε ως δια θαύματος κάτω από το βράχο των Μετεώρων και μετέβη στις Καρυές του Αγίου Όρους. Εκεί έγινε ιερεύς και μεγαλόσχημος μοναχός, μετονομασθείς σε Διονύσιο.

Αργότερα εγκαταστάθηκε στη σκήτη Καρακάλου, όπου έζησε ερημικά για δέκα έτη με αυστηρή άσκηση, προσευχή και νηστεία, βιώνοντας πολλές θαυματουργικές ενέργειες του Θεού. Η ισάγγελη ζωή του στάθηκε αιτία της εκλογής του ως ηγουμένου της βουλγαρικής, τότε, Μονής Φιλοθέου. Ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για την ενίσχυση των οικονομικών της μονής και έφερε νέους μοναχούς κατά την επιστροφή του. Μετέτρεψε το μοναστήρι σε κοινοβιακό, αλλά κατά την προσπάθεια μετατροπής από βουλγαρικό σε ελληνικό αντιμετώπισε τις αντιδράσεις και το μίσος των Βουλγάρων.

Επισκέφθηκε και τους Αγίους Τόπους, λαμβάνοντας μεγάλη χαρά και ψυχική ωφέλεια. Του έγιναν μάλιστα δύο ξεχωριστές προτάσεις διαδοχής: από τον Μητροπολίτη Ικονίου και τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δωρόθεο, αλλά εκείνος τις αρνήθηκε και επέστρεψε στο κελί του, όπου συνέβαιναν πολλά θαυμαστά: Τον διακονούσαν άγγελοι και όταν κάποιος του έστησε καρτέρι καθ’ οδόν για το ερημητήριό του για να τον ληστέψει, τον βρήκε τελικά μέσα σ’ αυτό, αφού είχε ήδη περάσει αόρατος από μπροστά του! Και ο ληστής μετανόησε και έγινε κι αυτός μοναχός.

Γύρω στο 1524 μετέβη στην περιοχή της Βέροιας, στη Μονή του Τιμίου Προδρόμου, την οποία ανακαίνισε και την κατέστησε, στα δύσκολα τότε χρόνια της Τουρκοκρατίας, φάρο πνευματικό για όλη την κεντρική Μακεδονία και τα παραποτάμια χωριά του Αλιάκμονα. Από το μονή αυτή ο άγιος Διονύσιος γνωρίστηκε και με έναν άλλο μεγάλο ασκητή, τον άγιο Νικάνορα, που ασκήτευε στο Μοναστήρι της Ζάβορδας.

Σχετική εικόνα

Γύρω στο 1542 οικοδόμησε στον Όλυμπο τη Μονή της Αγίας Τριάδας για να βρίσκουν εκεί καταφύγιο οι κλέφτες, ένα μοναστήρι που έκτοτε αποτελεί κέντρο πνευματικής ακτινοβολίας. Εκεί συγκεντρώθηκαν πολλοί μοναχοί εξαιτίας της φήμης του αγίου, ο οποίος δεν παρέλειπε να περιοδεύει στα γύρω χωριά για να υποστηρίζει τους υπόδουλους Έλληνες.

Η οικοδομική δραστηριότητα του αγίου εξόργισε τον Τούρκο άρχοντα της περιοχής, διότι έχτιζαν χωρίς την άδειά του. Έτσι έφυγε και πήγε στο Πήλιο, όπου έχτισε κι εκεί ναό και κελιά. Από την ημέρα της φυγής του όμως δεν έβρεξε στον Όλυμπο! Τότε, και αφού εν τω μεταξύ παρουσιάστηκαν και άλλα θαυμαστά σημεία, οι πρόκριτοι του ζήτησαν να επιστρέψει στον Όλυμπο. Έγινε δεκτός με τιμές και ο Τούρκος άρχοντας τον εφοδίασε με έγγραφη άδεια ανοικοδομήσεως ναού και κελιών.

Για ένα διάστημα ο άγιος Διονύσιος ασκήτεψε και στο μέχρι σήμερα σωζόμενο σπήλαιο, πιο κάτω από το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, όπου υπάρχει και το Αγίασμα. Είχε δε τη συνήθεια να ονοματίζει τις γύρω περιοχές με ονόματα των Αγίων Τόπων, όπως Γολγοθάς, Όρος των Ελαιών, Άγιος Λάζαρος κ.ά. Δύο φορές το χρόνο συνήθιζε να ανεβαίνει στην κορυφή του Ολύμπου, στα εορτάζοντα παρεκκλήσια, του Προφήτη Ηλία στις 20 Ιουλίου και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στις 6 Αυγούστου.

Όταν ο Θεός του αποκάλυψε σε όραμα το θάνατό του, αποσύρθηκε στο «Γολγοθά» και ασκούμενος μέσα στο κρύο αρρώστησε. Αν και οι πατέρες επέμεναν να μείνει στο μοναστήρι, πήγε στο σπήλαιο του Αγίου Λαζάρου, όπου και τον φρόντιζαν, ενώ εκείνος τους συμβούλευε με πατρική αγάπη. Εν μέσω θερμής προσευχής παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο. Το σεπτό του λείψανο, που ενταφιάσθηκε στο νάρθηκα του ναού που είχε χτίσει, σκορπάει υπερκόσμια ευωδία, ενώ επιτελεί πλήθος θαυμάτων. Η μνήμη του εορτάζεται στις 23 Ιανουαρίου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ