Το Ευαγγέλιο της Κυριακής του Ασώτου

0
253

Η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην πολύ διδακτική παραβολή του Ασώτου υιού. Η παραβολή αυτή κάνει λόγο για έναν πλούσιο νέο ο οποίος, αφού κατασπατάλησε την περιουσία του σε χώρα μακρινή, στο τέλος κατάντησε να βόσκει χοίρους. Τότε μετανόησε και επέστρεψε στον πατέρα του, που τον δέχθηκε με άπειρη αγάπη και στοργή.

Ο ευαγγελιστής Λουκάς μας διέσωσε την παραβολή αυτή ως εξής: Υπήρχε κάποιος πατέρας που είχε δύο γιους. Ο δεύτερος, κάποια στιγμή, ζήτησε το μερίδιο της κληρονομιάς του και έφυγε σε μακρινές χώρες, όπου σπατάλησε την περιουσία του σε ασωτίες. Τα χρήματα κάποτε τελείωσαν και στην περιοχή έπεσε μέγας λιμός. Αναγκάστηκε να γίνει χοιροβοσκός και να προσπαθεί να χορτάσει από τις βρωμερές και ευτελείς τροφές των χοίρων. Μέσα στη δίνη του θυμήθηκε την αρχοντική ζωή στο πατρικό σπίτι. Θυμήθηκε πως ακόμα και οι δούλοι του πατέρα του ζούσαν ασύγκριτα καλύτερη ζωή από τη δική του. Τότε πήρε τη μεγάλη απόφαση να γυρίσει στο σπίτι του και να ζητήσει από τον πατέρα του να τον συγχωρήσει και να τον προσλάβει ως δούλο του. Όμως ο στοργικός πατέρας του τον δέχτηκε ως γιο του και τον περιποιήθηκε δεόντως, παρά τις διαμαρτυρίες του μεγάλου γιου του, διότι «νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη» (Λουκ. 15, 11-32).

Η παραβολή του Ασώτου υιού αποτελεί τη συμπύκνωση της θείας διδασκαλίας. Και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας όρισαν να είναι αφιερωμένη η Κυριακή αυτή στη συγκεκριμένη παραβολή του Κυρίου, για να τονισθεί στους πιστούς η μεγάλη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και το πλούσιο έλεος της συγχώρεσης που παρέχει στους ανθρώπους που ειλικρινά μετανοούν.

Ο πατέρας της παραβολής είναι ο Θεός. Ο Θεός που μακροθυμεί και που, βλέποντας τα παιδιά του να φεύγουν και να ζουν ασώτως, τα περιμένει να επιστρέψουν κοντά του. Σε καμία άλλη θρησκεία δεν παρουσιάζεται ο Θεός τόσο συμπονετικός, σεβόμενος την ανθρώπινη ελευθερία και τις επιλογές του κάθε ανθρώπου.

Ο Θεός λοιπόν ως στοργικός πατέρας περιμένει, γνωρίζοντας πως ο καθένας, όσο κι αν φθαρεί, διατηρεί μέσα του την ενθύμηση του πατρικού σπιτιού – αρκεί να μην πέσει σε απόγνωση και χάσει την ελπίδα για τη σωτηρία του.

Και όταν επιστρέψει ο άσωτος, τον υποδέχεται και τον συγχωρεί. Γιατί τον βλέπει ως πεθαμένο που αναστήθηκε και ως χαμένο που βρέθηκε. Πραγματική ανάσταση είναι η επιστροφή του ανθρώπου που σε κάποια στιγμή αδυναμίας έφυγε από το δρόμο του Θεού. Κι αυτό ισχύει για κάθε αμαρτωλό που ξαναβρίσκει το δρόμο της επιστροφής και της μετάνοιας. Και όπου υπάρχει μετάνοια υπάρχει σωτηρία.

Η σωτηρία σε μία περίπτωση μόνο χάνεται, όταν ο ίδιος ο άνθρωπος δεν τη θελήσει, όταν πέσει σε απόγνωση, όταν δεν θελήσει να μετανοήσει. Ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο. Και περιμένει με πολλή υπομονή όλοι οι άνθρωποι να σωθούν. Ο δρόμος είναι ανοιχτός…

Μένει μονάχα το χρέος της συγνώμης. Οι πιστοί λοιπόν καλούνται την περίοδο του Τριωδίου να συνειδητοποιήσουν την άμετρη αγάπη του Θεού και να επιστρέψουν, όπως ο άσωτος της παραβολής, σε Αυτόν και να ζητήσουν το έλεός Του.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ