Περί «Οικουμενικής Συνόδου»

0
119

Η Αγία Πανορθόδοξος Οικουμενική Σύνοδος, κατέδειξε ασφαλώς πως μετά από μια διαδικασία πενήντα και πλέον ετών, οι ορθόδοξες Εκκλησίες δεν είναι σε θέση να ομονοήσουν και να βρεθούν όλες μαζί για να αντιμετωπίσουν τόσο τα προβλήματα που τις ταλανίζουν για αιώνες όσο και τη σύγχρονη εποχή. Παρά τις ομολογουμένως συστηματικές διπλωματικές προσπάθειες του Φαναρίου με τη συμβολή της Αθήνας (κυβέρνησης και Εκκλησίας), δεν κατέστη δυνατή η παρουσία όλων των Εκκλησιών. Άλλες άδικα κι άλλες δίκαια, δεν παρέστησαν στη Σύνοδο, αποδεικνύοντας άλλη μια φορά πως η ορθοδοξία δε θέλει και δε μπορεί να κινηθεί ως ενιαίος θεσμός.

Η πολιτική και διπλωματική συσχέτιση με την απουσία των Εκκλησιών είναι προφανής. Εκείνο όμως που είναι εντυπωσιακό δεν είναι οι απουσίες αλλά οι παρουσίες. Και δεν αναφερόμαστε στις παρουσίες των Αρχιερέων και των συν αυτώ επισήμων συμβούλων, αλλά στην παρουσία των ανεπισήμων συμβούλων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συμμετείχαν στη Σύνοδο και κάποιοι εξ’ αυτών είχαν και σημαίνοντα ρόλο. Κάποιοι εξ’ αυτών, γνωστοί στα ελληνοαμερικανικά lobbies για το ρόλο και τη δράση τους με τις ευλογίες του Φαναρίου (άλλοτε φανερά κι άλλοτε όχι), έδωσαν το δικό τους στίγμα και λειτούργησαν με το δικό τους μοναδικό τρόπο σε διπλωματικό επίπεδο για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων. Αν αυτό σε κάποιους θυμίζει τρόπο ενεργείας μυστικών υπηρεσιών δεν κάνουν λάθος ενδεχομένως.

Αλλά και άλλοι “σύμβουλοι” έπαιξαν και παίζουν το ρόλο τους, κινούμενοι και υποκινούμενοι από συμφέροντα τα οποία παρά την απουσία των Εκκλησιών είναι παρόντα και μάλιστα όχι με ρόλο παρατηρητή. Η γεωστρατηγική σημασία των τόπων που φιλοξενούν τις ορθόδοξες Εκκλησίες είναι τέτοια που κανείς σώφρων ηγέτης δεν αφήνει ένα τέτοιο γεγονός στην τύχη του. Βέβαια το ερώτημα που ανακύπτει είναι τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη Σύνοδο, τα θεολογικά κείμενα και τις κρίσιμες αποφάσεις περί θρησκευτικών θεμάτων. Ιστορικά, όλοι οι σπουδαίοι αυτοκράτορες του Βυζαντίου ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με τα θεολογικά ζητήματα και τις προεκτάσεις τους. Στη σύγχρονη εποχή ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος μακάριος ηγήθηκε της μαρτυρικής Κύπρου για αρκετά χρόνια και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών & Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος οργάνωσε δημοψήφισμα ενάντια σε κυβερνητική απόφαση.

Κατά συνέπεια, η πολιτική έλκεται από τη θρησκεία και η θρησκεία έλκει την πολιτική. Κι αυτό είναι ένα γεγονός που δεν αμφισβητείται από κανέναν. Οι πολλές λοιπόν παρουσίες συμβούλων με διπλές και τριπλές ιδιότητες στην Πανορθόδοξη Σύνοδο ούτε μας εκπλήσσουν ούτε μας τρομάζουν. Εκείνο που λίγο μας ξενίζει είναι η στάση και η συμπεριφορά τόσο του διοργανωτή όσο και κάποιων Εκκλησιών (π.χ. Πατριαρχείο Ιεροσολύμων) και η σχέση τους με τους συμβούλους αυτούς. Δηλαδή, ποιος εργάζεται για ποιόν? Ήτοι: Οι σύμβουλοι για τις Εκκλησίες ή οι Εκκλησίες για τα πραγματικά αφεντικά των συμβούλων?

Άρα το ρητορικό ερώτημα “τι ζητάει η αλεπού στο παζάρι” μάλλον είναι εύκολο να απαντηθεί: να πληροφορηθεί και να συναποφασίσει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ