Μονή Σίμωνος Πέτρας: Μια Όαση Πνευματικότητας

0
126

Η Σιμωνόπετρα είναι το τολμηρότερο οικοδόμημα του Αγίου ‘Ορους και ένα θαύμα στη μοναστηριακή αρχιτεκτονική. Στέκει κυριολεκτικά σκαρφαλωμένο πάνω σε έναν απότομο βράχο και αγναντεύοντας τη θάλασσα της νοτιοδυτικής πλευράς της χερσονήσου. Τιμάται στη Γέννηση του Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου σε ανάμνηση του οράματος του ιδρυτή του. Η ίδρυση του μοναστηριού οφείλεται στον όσιο Σίμωνα, που έζησε στο ‘Ορος στα μέσα περίπου του 13oυ αιώνα. Ειδικότερα, ο όσιος αυτός ασκήτευε εδώ κοντά, όταν είδε ένα φως πάνω στο βράχο τη νύκτα των Χριστουγέννων, από το οποίο καθοδηγημένος ήρθε στο σημείο που βρίσκεται σήμερα η μονή και άρχισε το κτίσιμο του μοναστηριού. Στο δύσκολο έργο του τον βοήθησαν και οι άλλοι μοναχοί, που ήρθαν να μονάσουν κοντά του και που μερικοί από αυτούς διέθεσαν γι’ αυτό ολόκληρη την ατομική τους περιουσία. Ο Σίμων ονόμασε από την αρχή το μοναστήρι «Νέα Βηθλεέμ», αλλά αργότερα αυτό πήρε τη σημερινή του ονομασία από τον ιδρυτή του και την πέτρα πάνω στην οποία είναι κτισμένο. Οι αρχικές οικοδομές αυξήθηκαν χάρη σε χορηγία του Σέρβου ηγεμόνα Ιωάννη Ούγγλεση το 1362. Στο Γ’ Τυπικό του Αγίου ‘Ορους (1394) βρίσκουμε τη μονή στην εικοστή τρίτη θέση ανάμεσα στις άλλες μονές, διαθέτοντας αρκετά μετόχια σε διάφορα μέρη έξω από το ‘Ορος.

Δύο πυρκαγιές, μία το 1581 και μια δεύτερη το 1626 την κατέστρεψαν ολόσχερώς με αποτέλεσμα να πέσει σε μεγάλη κρίση και να γίνει ιδιόρρυθμη, στο τέλος του 17oυ αιώνα. Η παρακμή του μοναστηριού συνεχίστηκε και έφτασε στην ερήμωση. Το 1762 ήρθε στη μονή ο Σέρβος ιερομόναχος Παίσιος Βελιτσκόφσκυ μαζί με άλλους μοναχούς, που, αν και έμεινε μόνο λίγο καιρό, βοήθησε αρκετά το μοναστήρι να ανακάμψει. Σημαντική ήταν και η προσφορά του Ιωάσαφ από τη Μυτιλήνη συγκεντρώνοντας χρήματα από διάφορες κατευθύνσεις και αποκτώντας για λογαριασμό του μοναστηριού το αριστερό χέρι της αγίας Μαγδαληνής, που βρίσκεται μέχρι σήμερασ’αυτό. Το μοναστήρι έγινε ξανά κοινόβιο με σιγίλλιο του πατριάρχη Καλλινίκου το 1801. Στα χρόνια της ελληνικής επαναστάσεως, η Σιμωνόπετρα έμεινε με ελάχιστους μοναχούς και έφτασε σε σημείο να κλείσει για λίγο καιρό. Στις 28 Μαίου 1891 μια ακόμη πυρκαγι κατέκαψε τη μονή απότην οποία οι μοναχοί έσωσαν τη βιβλιοθήκη και τα άγια λείψανα. Ξανακτίστηκε με εράνους στη Ρωσία και προστέθηκε ακόμη μια καινούργια επταώροφη πλευρά. Η Σιμωνόπετρα, χωρίς να εμφανίζεται εξαιρετικά πλούσια, διαθέτει ένα σύνολο κειμηλίων μεταξύ αυτών, τεμάχιο Τιμίου Ξύλου, λείψανα διαφόρων αγίων, όπως το χέρι της αγίας Μαγδαληνής και του αγίου Διονυσίου του «εν Ζακύνθω», ιερά άμφια και λειτουργικά σκεύη, σταυρούς, εγκόλπια, πολύτιμα καλύμματα Ευαγγελίων , φορητές εικόνες και αρκετά άλλα. Η βιβλιοθήκη της μονής έχει να παρουσιάσει 123 νεότερα χειρόγραφα στο σκευοφυλάκιό της, ενώ σε άλλο χώρο ένα μεγάλο σχετικά αριθμό εντύπων βιβλίων. Η μονή της Σιμωνόπετρας ακολουθεί το κοινοβιακό σύστημα ζωής και διοικήσεως και κατέχει τη δέκατη τρίτη θέση μεταξύ των αθωνικών μοναστηριών.  Αριθμεί περί 100 περίπου μοναχούς σήμερα οι οποίοι διακρίνονται για το υψηλό μορφωτικό τους επίπεδο και την πνευματικότητά τους. Στη μονή μπορεί να βρεί κανείς ένα διαφορετικό πνευματικό και ησυχαστικό στοιχείο, ενώ παράλληλα, οι μοναχοί προσφέρουν μια εμπειρία ζωής στους επισκέπτες ιδιαίτερα σημαντική με δυνατότητα καθοδήγησης με βάση τη χριστιανική ηθική και φιλοσοφία ζωής. Η αξία μιας επίσκεψης στη μονή είναι ανεκτίμητη και το φυσικό κάλλος που την περιβάλλει προσθέτει στον επισκέπτη εικόνες ανεξίτηλες.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ