Σαν σήμερα: Ένας θρύλος για τα σχέδια της Αγια-Σοφιάς

0
904

Αν κάποια εκκλησιά θα μπορούσε να συμβολίζει τον κόσμο του Βυζαντίου και του Ορθόδοξου Ελληνισμού, αυτή θα ήταν η Αγία Σοφία. Για χίλια και πλέον χρόνια σε αυτήν ο λαός γιόρταζε τους θριάμβους, έβρισκε καταφύγιο στην Παναγιά, ανιστορούσε τις συμφορές του…

 

Ο πρώτος ναός της Αγίας Σοφίας θεμελιώθηκε, ως γνωστόν, από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο, για να κτισθεί εκ νέου μετά από πυρκαγιά από τον Θεοδόσιο Β’. Κατά τη Στάση του Νίκα η όμορφη εκκλησιά πυρπολήθηκε ξανά και σειρά πήρε ο Ιουστινιανός για να την ξαναστήσει από την αρχή, στον ίδιο χώρο, αυτή τη φορά πολύ πιο επιβλητική και σύμβολο αιώνιο στην ιστορία.

Τα θεμέλια αυτού του μεγαλοπρεπή ναού μπήκαν σαν σήμερα, στις 23 Φεβρουαρίου του 532 μ.Χ., με σχέδια που εκπόνησαν οι αρχιτέκτονες Ανθέμιος Τραλλιανός και Ισίδωρος ο Μιλήσιος.

Οι περισσότεροι μεγαλώσαμε ακούγοντας ιστορίες για τα μυστήρια και τους θρύλους της Μεγάλης Εκκλησίας. Ένας από αυτούς τους θρύλους λοιπόν μας πληροφορεί για το πώς χτίσθηκε ο θρυλικός ναός στη Βασιλεύουσα.

Είναι μια ιστορία που τη διηγιόντουσαν από πάππου προς πάππον στη Βιζύη της Θράκης κατά τον περασμένο αιώνα και εκεί, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την έμαθε μικρό παιδί ο σπουδαίος ποιητής και πεζογράφος Γεώργιος Βιζυηνός. Και, σώζοντάς την από τη λησμονιά, την περιέγραψε έμμετρα το 1883 στην ποιητική συλλογή του «Ατθίδες αύραι». Ας δούμε λοιπόν αυτόν τον ίδιο τον θρακικό θρύλο…

«Ήταν ο καιρός που ο βασιλιάς στην Πόλη είχε αποφασίσει να χτίσει την Αγια- Σοφιά. Είχε καλέσει τον πρωτομάστορα, και ο τελευταίος είχε κάμει ένα, και ύστερα άλλο, και ύστερα άλλα σχέδια, πώς να χτιστή η μεγάλη εκκλησιά. Κανένα όμως δεν ευχαριστούσε το βασιλιά. Ήθελε κάτι άλλο, πολύ πιο σπουδαίο. Και ο πρωτομάστορας όλο και σκεφτόταν τι νέο σχέδιο να φτιάσει. 

Μια Κυριακή, την ώρα που τελείωνε η λειτουργία, ζύγωσε πρώτος ο βασιλιάς να πάρη το αντίδωρο, εκείνο όμως του ξεφεύγει από το χέρι και πέφτει χάμω. Μια στιγμή αργότερα παρουσιάζεται μια μέλισσα που φτεροκοπούσε προς το ανοιχτό παράθυρο, κρατώντας το πεσμένο αντίδωρο του βασιλιά. Βγάνει αμέσως διαταγή ο βασιλιάς, όσοι έχουνε μελίσσια να τ’ ανοίξουνε και να ψάξουν, για να βρεθή. Ψάχνει και ο πρωτομάστορας στα δικά του τα μελίσσια και τι βλέπει; Είχανε κάτσει οι μέλισσες μέρες πριν και είχανε φτιάξει με το κερί μέσα στην κυψέλη μιαν εκκλησιά πανέμορφη και σκαλιστή και μεγαλόπρεπη, που δεν είχε την όμοιά της σ’ ολόκληρη την Οικουμένη. Όλες οι λεπτομέρειες είχανε γίνει στην εντέλεια, μέσα κι’ έξω στην εκκλησία. Η πόρτα της ανοιχτή, ο τρούλος έτοιμος, οι κολώνες στη θέση τους, ως και η Άγια Τράπεζα τελειωμένη. Την είχαν αποτελειώσει σ’ όλα της την εκκλησιά, και απάνω στην Άγια Τράπεζα της είχε φέρει εκείνη η μέλισσα και είχε αποθέσει το αντίδωρο του βασιλιά.

Είδε την εκκλησιά ο πρωτομάστορας και θάμαξε με το τέλειο σχέδιό της. Την είδε κατόπι και ο βασιλιάς και έγινε όλος χαρά. Το σχέδιο, που είχανε φτιάξει οι μέλισσες, έγινε το σχέδιο που χτίστηκε η Αγια-Σοφιά!!!».

(Κ. Ρωμαίος, ΕΛΛΑΣ, Λαογραφία – Γεωγραφία – Ιστορία, τομ. 2ος, σελ. 653).

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ