Κυριακή της Τυρινής: Η έξωση εκ του Παραδείσου – Υπάρχει σωτηρία;

0
590

Την Κυριακή της Τυρινής η Εκκλησία μας υπενθυμίζει την έξωση των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο. Τότε που η ανυπακοή τους έγινε αιτία να εκδιωχθούν από τον κήπο της Εδέμ και βρέθηκαν να θρηνούν για το κακό που τους βρήκε. Η ανυπακοή τους αυτή, γνωστή ως Προπατορικό αμάρτημα, σηματοδοτούσε το ατελείωτο δράμα των ανθρώπων που μόλις άρχιζε…

 

Η Αγία Γραφή αναφέρει πως, όταν οι Πρωτόπλαστοι εκδιώχθηκαν από τον Παράδεισο, κάθισαν έξω από αυτόν και θρηνούσαν γοερά για το κακό που τους βρήκε. Αναλογίζονταν την πρότερη ευδαιμονία τους, τη συνέκριναν με τη δυστυχία που οι ίδιοι προκάλεσαν και προέβλεπαν το μέλλον τους ζοφερό. Τα καυτά τους δάκρυα πότιζαν την άνυδρη γη και οι σπαραχτικές κραυγές τους έσπαζαν την ηρεμία της έξω του Παραδείσου ερήμου. Παράλληλα δύο αγγελικά όντα τάχθηκαν να φυλάγουν με πύρινες ρομφαίες την πύλη του, για να μην μπορούν να την παραβιάσουν…

Έτσι ήρθε στη ζωή του ανθρώπινου γένους ο φόβος και ο θάνατος. Και έτσι, σταδιακά, φτάσαμε σήμερα να ζούμε μέσα σε έναν κυκεώνα προβλημάτων, σε μια εποχή που ο υλισμός περιορίζει τις δυνατότητές μας για μια δημιουργική πνευματική πορεία. Φτάσαμε να βιώνουμε την κόλαση των πολέμων και της τρομοκρατίας, να υποφέρουμε από ασθένειες επάρατες, να βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πείνα, την ένδεια, την κοινωνική αδικία, τις φυλετικές διακρίσεις. Φτάσαμε να βλέπουμε το Περιβάλλον να αργοπεθαίνει -από αδιαφορία ή και από άγνοια-, ανθρώπους να ξεριζώνονται από τα σπιτικά τους και να αναζητούν σε άλλες χώρες το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρεπή διαβίωση. Να περιτριγυριζόμαστε από κακία σε όλες της τις εκφάνσεις, μίσος, φανατισμό, αδιαφορία. Ποιο είναι το μεγαλύτερο δεινό από αυτά; Και, το κυριότερο, υπάρχει ελπίδα;

Κάποτε ο φιλεύσπλαχνος Θεός έγινε άνθρωπος, στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, για να μας οδηγήσει και πάλι στον απολεσθέντα Παράδεισο. Και τι προσπάθησε ο Χριστός να μεταλαμπαδεύσει στους ανθρώπους της εποχής του και μέσω των αποστόλων του σε όλη την οικουμένη, εις τους αιώνας των αιώνων; Την άδολη αγάπη και τη συγχώρηση. Μόνον έτσι η ελπίδα για τη σωτηρία μπορεί να αναγεννηθεί πραγματικά, μόνον έτσι θα μπορέσουμε κάποτε να καταστούμε άξιοι του μεγαλείου της αγάπης του Θεού, που εκφράζεται με τη μετοχή μας στην ομορφιά του Παραδείσου.

Και, όπως τονίζεται από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Τυρινής, «εάν γαρ αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο Πατήρ υμών ο Ουράνιος. Εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο Πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών» (Ματθαίου 6, 14-15).

Για να φτάσουμε όμως στο σημείο αυτό, χρειάζεται πολλή δουλειά και προετοιμασία μέσα από την προσευχή, την ελεημοσύνη, τη μετάνοια και την εξομολόγηση. Και μέσα, φυσικά, από τη νηστεία, δηλαδή την εγκράτεια.

Γι΄αυτό η Εκκλησία μας προτρέπει να μην καταναλώσουμε κρέας την εβδομάδα της Τυροφάγου, ακριβώς επειδή μας δίνεται η ευκαιρία να φάμε οτιδήποτε άλλο. Και με αυτόν τον τρόπο γίνεται υπενθύμιση της εντολής που έδωσε ο Θεός στον Αδάμ και στην Εύα να φάνε ό,τι θέλουν εκτός από το μήλο.

Μετά τη μέρα τούτη μπαίνουμε στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, σε μια περίοδο περισυλλογής και αυστηρής νηστείας. Ωστόσο, όταν λέμε νηστεία, ας μην ξεχνάμε ότι η πραγματική έννοια αυτής προϋποθέτει τη συγχώρηση των άλλων, την ελεημοσύνη και τη συμπαράστασή μας προς όλους τους συνανθρώπους μας – γνωστούς και, κυρίως, αγνώστους. Και με τη συγνώμη που θα ακουστεί τη μέρα αυτή ας ανοίξουν οι καρδιές μας για μια ατελείωτη σειρά από ειλικρινείς συγνώμες που θα ακουστούν προς κάθε κατεύθυνση και θα ανοίξουν εν τέλει τη μία και αληθινή οδό που οδηγεί στον Παράδεισο που αναζητάμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ