Άγιος Νικόλαος Πλανάς: Ο γέροντας που δεν πατούσε στη γη!

0
49

Μεταξύ των νεοτέρων αγίων της Εκκλησίας μας συγκαταλέγεται ο άγιος Νικόλαος Πλανάς, ταπεινός ιερέας, επίλεκτο τέκνο της Νάξου και της Ορθοδοξίας, άξιος λειτουργός του Υψίστου. Ένας άγιος της εποχής μας που η μνήμη του τιμάται στις 2 Μαρτίου.

 

Λίγα λόγια για τη ζωή του…

Τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες για την αγιότητα του παπα-Νικόλα τις έχουμε από τον σύγχρονό του Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, που ήταν ψάλτης του στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου, στο Μοναστηράκι. Και ο «άγιος των ελληνικών γραμμάτων» αναφέρει γι’ αυτόν: «Είναι ο ταπεινότερος των ιερέων και ο απλοϊκότερος των ανθρώπων… είναι αξιαγάπητος, είναι απλοϊκός και ενάρετος, είναι άξιος του πρώτου Μακαρισμού του Σωτήρος».

Αποτέλεσμα εικόνας για νικολαος πλανας

Όταν ο Νικόλαος ήταν δεκατεσσάρων ετών, ο πατέρας του άφησε τον κόσμο αυτό. Έτσι, η μητέρα του μαζί με την αδελφή του ήρθαν στην Αθήνα και πήγε και ο ίδιος μαζί τους. Έμεναν στην περιοχή που είναι μεταξύ του Ι.Ν. του Αγίου Ιωάννη της Πλάκας και του ναού του Αγίου Παντελεήμονος Ιλισσού, όπου υπήρχαν πολλοί Ναξιώτες.

Μοίρασαν με την αδελφή του την πολύ αξιόλογη πατρική τους περιουσία. Αλλά το μερίδιό του το έκανε ενέχυρο για κάποιον φτωχό, που δεν του το επέστρεψε ποτέ. Έτσι παρέμεινε για όλη του τη ζωή φτωχός.

Σε ηλικία δέκα επτά ετών, κατόπιν πιέσεων της μητέρας του, συνήψε γάμο με την Ελένη Προβελεγγίου από τα Κύθηρα. Από τον γάμο αυτό απέκτησε ένα γιο, τον Ιωάννη. Ύστερα απέθανε η σύζυγός του.

Τον Ιούλιο του 1879 χειροτονήθηκε Διάκονος στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως Σωτήρος Πλάκας, ενώ τον Μάρτιο του 1885 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και τοποθετήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Ιλισσού. Και στην Ενορία αυτή και στην Ενορία του Αγίου Ιωάννη της οδού Βουλιαγμένης υπηρέτησε. Στον Άγιο Ελισσαίο λειτουργούσε καθημερινά.

Ήταν άνθρωπος της προσευχής και της νηστείας, λιτός, άκακος και με βαθιά ταπείνωση. Χωρίς να έχει φοιτήσει στα σχολειά της εποχής, κατείχε άριστα τη σοφία του Θεού. Τελούσε τη Θεία Λειτουργία μέσα από τα βάθη της ψυχής του, γι’ αυτό και οι Ακολουθίες του ήταν ανεπανάληπτες συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου.

Και ο Θεός εδόξασε τον παπα-Νικόλα με το να θαυματουργεί. Είναι αμέτρητα τα θαύματά του. Εθεράπευε ασθενείς, απεμάκρυνε δαιμόνια, προέλεγε το μέλλοντα, έλυνε δύσκολα θέματα, συμβούλευε πρεπόντως…

Κι ύστερα από μια ζωή αγία, μια ζωή που υπήρξε προσφορά στον Θεό, παρέδωσε την αγνή ψυχή του στον Κύριο ψιθυρίζοντας: «Τον δρόμον τετέλευκα!» (τέλειωσα το δρόμο μου / φράση από επιστολή του αποστόλου Παύλου). «Δόξα σοι ο Θεός! Η Θεία Χάρη να σας ευλογεί». Ήταν 2 Μαρτίου του 1932.

Οι μαρτυρίες για τον γέροντα που δεν πατούσε στη γη

Τα μικρά παιδιά τον αγαπούσαν πολύ τον παππούλη, αλλά και εκείνος αγαπούσε τα αθώα παιδιά. Αρκετές φορές τα παιδιά είχαν δει στην εκκλησία ένα παράδοξο θέαμα…

Κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας έβλεπαν τον παπα-Νικόλα να στέκεται ψηλότερα από τη γη και τα πόδια του να μην αγγίζουν στο έδαφος! Πολλά παιδιά τρόμαζαν και έτρεχαν με φόβο να το ανακοινώσουν στους γονείς τους που, μολονότι δεν έβλεπαν αυτό το θαυμαστό γεγονός, δάκρυζαν και ευχαριστούσαν τον Θεό που τους αξίωνε να βρίσκονται κοντά στον ευλογημένο ιερέα. Στη συνέχεια καθησύχαζαν τα παιδιά και με ακόμα μεγαλύτερη πίστη συμμετείχαν στην Ακολουθία…

 

Το 1920, ανήμερα Χριστούγεννα, ο παπα-Νικόλας λειτουργούσε στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννου Βουλιαγμένης. Κοινώνησε μια δεκαπεντάχρονη ονόματι Ιουλία και μια κυρία κοινώνησε το βρέφος της, και μετά το δίνει στην Ιουλία για να κοινωνήσει και η ίδια. Παίρνοντας το βρέφος η Ιουλία στα χέρια της, γυρίζει το βλέμμα της προς τον ιερέα και παραλίγο να της φύγει το παιδί από τα χέρια. Της λέει τότε η κυρία: «Πρόσεξε, τι έπαθες;». Και η Ιουλία της απαντά: «Βλέπω τον παπά να στέκει πάνω σ’ ένα σύννεφο»…

Κάποτε, δύο μικροί φίλοι, καθώς βάδιζαν στο δρόμο, συνάντησαν τον ταπεινό ιερέα. Ο ένας από τους δύο ήταν τύπος αγαθός. Και, επειδή ήταν αγαθός, οι φίλοι του τον έλεγαν βλάκα. Βέβαια δεν συνέβαινε αυτό, ήταν απλώς αθώος και πολύ θρησκευόμενος. Στο δρόμο τους λοιπόν, όταν τον συνάντησαν, λέει ο αγαθός στον φίλο του: «Κοίταξε να δεις, ο παπάς δεν πατάει στη γη»! Και ο μεν αγαθός έβλεπε τον άγιο 30 πόντους πάνω από το έδαφος, ο δε άλλος δεν μπορούσε να τον δει…

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ